Opisy warsztatów

www.agatarusak.com

Centralnym punktem wielu procesów terapeutycznych jest moment, w którym pacjent bierze odpowiedzialność za swoje życie takie jakie ono obecnie jest. Konieczne jest wydobywanie i przyjmowanie prawdy o tym, co go ukształtowało w historii życia. Potrzeba też, by pacjent zauważał specyficzne mechanizmy, które uformowały się w nim jako skutek doświadczeń a którymi się kieruje podejmując różne decyzje. Mówimy tu o konieczności „zdemaskowania’, poznania masek, ich korzystnych i szkodliwych stron po to, by sam pacjent zdecydował czy jest gotów podjąć ryzyko życia coraz bardziej „odsłoniętego”, autentycznego. Zasadnicza zmiana polega na powiedzeniu: „ja żyję” i „mam wpływ” zamiast „się żyje” i „nic nie mogę”. Witanie Pielgrzyma to czas odkrywania swojej tożsamości w różnych jej wymiarach a co ważniejsze – to czas przyjmowania swojego pojedynczego Ja, by się rozwijać i tworzyć prawdziwsze, bardziej satysfakcjonujące więzi. Pielgrzym jest realistą i wie, że życie na tym świecie nie jest rajem ani piekłem, więc krok za krokiem może planować i korygować swoje decyzje by coraz bardziej czuć, że buduje swoje życie wg akceptowanych przez siebie wartości, celów i sensów. Człowiek wciąż niedoskonały ale wystarczający. Szukający spełnień i czerpiący z tego coraz więcej wewnętrznej radości.

link do www

Choroby onkologiczne są jedną z głównych przyczyn śmiertelności naszego społeczeństwa. Pacjenci z doświadczeniem choroby nowtworowej w rodzinie pojawiają się również w gabinetach terapeutycznych. Podczas warsztatu zastanowimy się nad czynnikami potencjalnie traumatyzującymi rodziny osób chorujących / umierających z powodu nowotworów. Poszukamy też czynników ułatwiających opiekę i bycie przy bliskich, a także rozumienie siebie i dbanie o siebie w roli opiekuna.

certyfikowany psychoterapeuta SPCh, certyfikowany terapeuta NEST, certyfikowany logoterapeuta, absolwentka pięcioletniego kursu psychoterapii w Szkole Systemowej Terapii Rodzin u prof. Bogdana de Barbaro, absolwentka Małopolskiej Szkoły Terapeutów Uzależnień, Certyfikowany Asystent Psychodramy.

 

Psychodrama jest metodą psychoterapeutyczną, która angażuje całego człowieka, t.j. ciało, psychikę i ducha.  Przeżycia wewnętrzne ujawniają się na zewnątrz w działaniu na scenie, co możemy obserwować z różnych perspektyw poznawczych. Z drugiej strony możliwość odgrywania różnych ról a nie tylko omawiania ich pozwala na uzyskanie unikalnego wglądu w procesy wewnętrzne. Nie ma lepszej metody na zrozumienie, czym jest psychodrama, aniżeli uczestnictwo w zajęciach grupowych.  Na warsztacie będziemy mogli doświadczyć technik psychodramatycznych, które umożliwią nam wgląd w sprawczość mowy ciała, ekspresji niewerbalnej, a także mocy wypowiadanych słów. Jednym z elementów będzie propozycja pracy z objawem, która może być stosowana u pacjentów psychosomatycznych.  Zajęcia z psychodramy wydatnie przyczyniają się do podniesienia poziomu samoświadomości u terapeutów biorących aktywny udział w procesie jak i u obserwatorów.

www.plastermiodu.waw.pl

Genogram to ważny element procesu terapii NEST, a także jedna z podstawowych metod pracy w terapii systemowej.

Podczas warsztatu chcemy zaproponować pogłębione i wzbogacone o dodatkowe techniki możliwości pracy z genogramem. Wspólnie przeanalizujemy przykładowy genogram w taki sposób, by otworzyło to nowe perspektywy w posługiwaniu się tą metodą i ubogaciło zestaw terapeutycznych narzędzi.

Drzewo genealogiczne i losy członków rodzin naszych pacjentów kryją wiele tajemnic, a ich rozszyfrowanie może posłużyć im do lepszego zrozumienia siebie, do dostrzeżenia własnych zasobów, i nazwania słabych stron. Tylko na  podstawie faktów i znajomości historii, mogą odpowiedzieć sobie na wiele pytań, dotyczących tego, dlaczego dzisiaj ich życie wygląda tak, a nie inaczej.

Chcemy również, by warsztat był także dla jego uczestników przestrzenią wymiany doświadczeń związanych z  używaniem genogramu w terapii – pacjentów indywidualnych, par, rodzin i w terapii grupowej. Kiedy sięgamy po tę metodę? Jakie ograniczenia i jakie szanse w niej odnajdujemy? Jakie efekty terapeutyczne pozwala nam ona osiągnąć?

Cel: Pokazać, jak za pomocą technik terapii skoncentrowanej na emocjach można ocalić zranione relacje w parach (konflikty, nieporozumienia, zdrada, nadużycia) w kierunku bezpieczeństwa, akceptacji i zaufania.

Program:

  1. Teoretyczny opis podstawowych zasad EFT. (20 min)
  2. Część praktyczna:

– Ćwiczenie (15 min).

– Omówienie pracy (30 min)

– Analiza i informacja zwrotna. (25 min)

To warsztat, na którym zaproszę Cię do świadomego zatrzymania się NA CHWILĘ, by POSŁUCHAĆ SWOJEGO CIAŁA: DOTKNĄĆ I POCZUĆ JEGO BÓL , RANY i BLIZNY, zapisane w SIECIACH WSPOMNIEŃ napięciach mięśniowych, powięziowych, oddechowych i psychicznych.

Będziesz miała/miał możliwość poczuć, co znaczy mieć głęboki KONTAKT ze sobą. Spojrzysz na swoje CIAŁO i  symptomy  z innej perspektywy. Będąc Terapeutą wiesz, jakie znaczenie ma SŁUCHANIE JĘZYKA SWOJEGO CIAŁA, gdyż w jego SIECIACH WSPOMNIEN ZAPISANA JEST TRAUMA. Wiedza i doświadczenia z zakresu pracy z ciałem wg analizy bioenergetycznej

Alexandra Lowena zapewne wzbogacą Cię osobiście i zawodowo.

Nauczysz się rozmawiać z ciałem, jego symptomami, słuchać  go, co ma Ci do powiedzenia o Tobie, Twojej historii, zaczniesz nawiązywać kontakt z OBRAZAMI WEWNĘTRZNYMI, które towarzyszą Ci od początku Twojego życia.

Mając takie podstawy w uważności na swoje ciało, jego postawę, oddech, kontakt wzrokowy, mimikę, gesty, mimowolne ruchy, staniesz się bardziej uważny na to, co dzieje się w ciele Twojego Klienta/Pacjenta. Stąd będziesz czerpał informacje, co dzieje się, może się dziać w jego WEWNĘTRZNEJ DYNAMICE fizycznej, psychicznej i emocjonalnej.

Warsztat „Praca z wewnętrznym dzieckiem. Technika poznanie się z Sobą” pozwoli każdej osobie spróbować zobaczyć swoje wewnętrzne dziecko, które na różne sposoby często coś ważnego chce nam powiedzieć. Przyjrzymy się  ważnym teoretycznym i praktyczny punktom widzenia takim jak,:

  • Kim jest wewnętrzne dziecko?
  • Dlaczego uleczenie wewnętrznego dziecka jest ważne?
  • Jak możesz pracować ze swoim wewnętrznym dzieckiem?
  • Technika-wizualizacji podczas której spotkasz się i poznać się ze swoim wewnętrznym dzieckiem.

Na warsztacie zobaczymy postać “wewnętrznego dziecka”, które pozwoli nam głębiej siebie zrozumieć i zadbać o siebie, przyjrzeć się  jaki ono ma wpływ na nasz stosunek do siebie oraz na nasze relacje z innymi.

Podczas warsztatu  będziemy mieli możliwość bliżej poznać swoje wewnętrzne dziecko, jego świat uczuć i przeżyć, dotknąć świadomie swoje głębsze dziecięce emocji  i dać sobie przestrzeń na ich zobaczenia i przeżywania.

Spróbujemy poznać swoje głęboki niezaspokojone potrzeby dzieciństwa, które możemy przeżywać przez proces nieświadomy w dorosłym życiu.

Świadomość i kontakt ze swoją wrażliwą, emocjonalną, dziecięcą częścią może nam pomóc rozwiązywać różnego rodzaju aktualne trudności. Deficyty i zranienia, jakich doświadcza dziecko, ma wpływ na nasze emocje i zachowania , agresywne i wymagające traktowanie samego siebie czy ciągłe poszukiwanie zapełnienia nieokreślonej pustki. Praca w tym kierunku może dać więcej rozumienia swoich reakcji i mechanizmów obronnych.

Warsztat może być szczególnie pomocny dla osób, które doznały jakiegoś rodzaju przemocy czy zaniedbania. Przyjęcie swojej wrażliwej, dziecięcej części pozwala  na odnalezienie i integrację swojej siły, płynącej nie przez przemoc, ale przez wewnętrzną pełnię.

http://www.razemdozmiany.pl/elzbieta-smolen/

Zależność może być różnie przeżywana przez każdego z nas. Nie zawsze mamy świadomość, że podejście do zależności jest ściśle związane z naszymi wczesnodziecięcymi doświadczeniami w tym obszarze. To właśnie one rzutują na to, jak doświadczamy siebie, drugiego człowieka i relację, a więc jakie tworzymy związki, co w nich przeżywamy i co przekazujemy kolejnym pokoleniom.

Warsztat ma na celu pokazanie procesu transmisji relacyjnej traumy międzypokoleniowej ze szczególnym uwzględnieniem okresu, w którym proces ten można jeszcze skutecznie zatrzymać. Wczesny okres poporodowy jest jedynym takim okresem w życiu człowieka, kiedy w odpowiedzi na pierwotne uczucia niemowlęcia odzywają się w rodzicach w tak dużym natężeniu treści związane z ich własnymi niemowlęcymi doświadczeniami, głównie w obszarze zależności od ich opiekunów. Stanowi to ogromną szansę zarówno dla rodziców, jak i dla dziecka. Dla rodziców otwiera się możliwość przepracowania ukrytych traum dzięki ujawnieniu się przeszłości w teraźniejszości, a dla dziecka pojawia się szansa przerwania procesu bycia uczestnikiem traumy i większy potencjał do budowania satysfakcjonujących relacji.

Celem warsztatu jest wejście w role osób dramatu, przeczytanie i wczuwanie się w postaci.

Większość z nas, terapeutów, zazwyczaj wysłuchuje swoich pacjentów (klientów).

W związku z tym cennym doświadczeniem może stać się możliwość odegrania ról, w tym postaci straumatyzowanych, a także tych, którzy im te traumy zadali.

Warsztat będzie składał się z 4 części:

  • zapoznanie się uczestników warsztatu, rozdanie ról
  • próba czytania

5-10 minut przerwy

  • czytanie dramatu
  • relacje z ról i dyskusja

Regulacja afektu to próba kontrolowania własnego nastroju lub stanu emocjonalnego tak, aby zmaksymalizować przyjemne doświadczenia i zminimalizować nieprzyjemne. Z kolei rozregulowanie afektu jest zjawiskiem transdiagnostycznym nie tylko wykrywalnym w różnych stanach psychicznych, ale także czasowo dotykającym nas wszystkich w chwilach niepokoju, m.in. trwająca wojna. Nie da się zmienić emocji po prostu decydując się na odmienne odczucia, ale istnieje kilka pośrednich strategii regulacji afektów. Należą do nich nieświadome procesy, takie jak zaprzeczenie i dysocjacja, ale także świadome próby, m.in. techniki poznawcze, takie jak przeformułowanie i odwracanie uwagi, oraz metody behawioralne, takie jak relaksacja i medytacja. Na tym warsztacie uczestnicy otrzymają krótki teoretyczny przegląd regulacji afektów i otrzymają możliwość doświadczalnego poznania technik stabilizacji, które mogą być stosowane zarówno z klientami, a także jako metody samouspokajające. Czy nie jest tak, że każdy czasami nie potrafi zadbać o siebie?
Jak tkano twoje życie – warsztat o tym, jak rodziny, z których pochodzimy wpływają na nasze życie.

Genogram to psychologiczne drzewo genealogiczne, dzięki któremu można spojrzeć na naszą rodzinę i nasze w niej miejsce z szerszej perspektywy.

Metod pomaga w zrozumieniu wydarzeń i sytuacji, które spotykają nas w życiu.

Podczas warsztatu będziemy rysować własne genogramy i zinterpretujemy poszczególne jego elementy.

https://konsonans.eu/zespol/kateryna-blaszczak/
psycholog – ukończył studia w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, obecnie Uniwersytet . Odbył staż na oddziale dziennym i całodobowym Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych „Drewnica”. Ukończył czteroletnie szkolenie w grupowej psychoterapii analitycznej organizowane przez Instytut Analizy Grupowej „Rasztów”. Praktykę prowadzi w gabinecie psychologicznym. Prowadzi grupy wsparcia dla osób doświadczających przemocy w rodzinie.

 

Celem warsztatu jest uczulenie „pomagaczy” na przemoc jakiej doświadczają osoby zgłaszające się po pomoc. Istotne jest rozpoznanie przemocy i dobranie odpowiedniej pomocy, a w przyszłości kontynuacja terapii.

  • Główne wątki warsztatu:
  • Przemoc jako proces
  • Definicja przemocy i jej rodzaje
  • Skutki przemocy,
  • Emocje sprawcy i „ofiary”
  • Podobieństwa sprawcy i ofiary
  • Umiejętności stawiania granic.
  • Strategie radzenia sobie z przemocą
  • Praca w grupach, profile sprawcy i ofiary, praca na opisie przypadków itp.

http://drogadosiebie.net

Dysponujemy wieloma sposobami na poznanie swoich wrażliwych miejsc, regulowania własnych uczuć, a w końcu na zdrowienie. Trauma wprowadza nas w poczucie zagrożenia i przerywa łączność z innymi ludźmi.

Wg teorii poliwagalnej Stephena Porges’a nerw błędny jest kluczem do zarządzania naszym poczuciem bezpieczeństwa i poczucia przynależności. Możemy go stymulować  na wiele sposobów, aby w rezultacie doświadczać autoregulacji.

Ten warsztat jest propozycją skorzystania z tej wiedzy: oddychanie, westchnienia, nucenie, czy śpiewanie w grupie stymulują nerw błędny, przez co wzrasta poczucie bezpieczeństwa wewnątrz siebie i łączności z innymi.

Warsztat ten jest też okazją do spotkania się z wewnętrznym dzieckiem. Używając własnego głosu możemy je otoczyć troską i uwagą.

Warsztat nie wymaga wyjątkowych umiejętności muzycznych, a jedynie skorzystania ze swojego głosu.

http://www.przystan.katowice.pl/#specjalisci

Uczestnik tego warsztatu zostanie zaproszony do spotkania się z problemem, a może lepiej powiedzieć wyzwaniem i zadaniem, jakim jest własna starość. Będzie mógł uświadomić sobie czego się obawia, a może z czym wiąże nadzieje związane z ostatnim etapem swojego życia.

Pierwsza inspiracja do zaproponowania warsztatu na temat starości ma źródło w upływającym czasie i przemijaniu własnego życia. Ten fakt uświadamiają nie tylko coraz młodsi współpracownicy, lub niektórym coraz starsze dzieci i rodzący się wnukowie, ale również – co szczególnie przykre – starzenie się i śmierć bliskich nam osób, a także coraz bardziej dotkliwe utrudnienia sprawiane przez własny organizm. Natomiast przyjemnym „uświadamiaczem” przemijania i nadchodzącej starości są coraz bardziej  zaszczytne rocznice różnych wydarzeń, w tym zwłaszcza z własnego życia. Takim faktem jest jubileuszowa dwudziesta konferencja NEST, co nie pozwala przejść bez „egzystencjalnego dreszczyku” tym jej uczestnikom, którzy pamiętają początki, a może nawet prapoczątki NEST.

Drugą inspiracją tego warsztatu jest książka pt. „Vieillir: une découverte”, (w tłumaczeniu „Starzenie się: odkrycie”) autorstwa szwajcarskiej psychoanalityczki Danielle Quinodoz. Tytuł polskiego wydania tej książki (Oficyna Ingenium, Warszawa 2014) posłużył jako tytuł warsztatu.

„Starzenie się często napawa lękiem.

Trzeba stawić czoła utratom: ciało i umysł nie funkcjonują tak sprawnie jak dawniej, bliscy odchodzą.

Niektóre osoby sprawiają jednak, że człowiek ma ochotę się starzeć: choć nie ominęły ich trudne doświadczenia, traktują ostatni etap jak przygodę życia, które trwa.

Udaje im się bowiem zachować na planie wewnętrznym cenne dobra utracone w zewnętrznej rzeczywistości.

Co więcej, odkrywają nowy rodzaj swobody.

Być może potrafiliby nawet utracić wszystko, nie tracąc siebie?

Być może starzenie się to dla nich okazja, by nauczyć się lepiej kochać siebie i innych?”

D. Quinodoz

Vinea.org.pl

Śmierć to zjawisko opisywane niemal w każdej dziedzinie wiedzy humanistycznej. Filozofia, psychologia, medycyna, teologia,sztuka… to dziedziny w których namysł prowadzony jest niemal od początku, każda proponuje swoje odniesienie do śmierci. Od poważnego namysłu, po podejmowane próby czasem desperackie by śmierci zapobiec. Zagadnienie śmierci, jest zródłem fascynacji, co ukazuje popyt na treści związane jej ukazywaniem. Pułapka polegać może na tym, że wymienione refleksje, obrazy, filmy, dotyczą śmierci jednak INNEGO. Zdawać się może że temat tak powszechny bo takim jest, pandemia Covid, wojna na Ukrainie, przybliżyły rzeczywistość  śmierci. Jednak nadal pozostaje to doświadczenie, doświadczeniem tylko tych którzy z własną śmiercią się zmierzyli, nie opowiedzą o tym…

Spotkanie warsztatowe, umożliwi postawienie pytań i podjęcie próby odpowiedzi na to jak spotykamy śmierć własną, jak świadomość własnej śmierci wpływa na to jak żyjemy, w co wchodzimy, a od czego uciekamy. Namysł nad własną śmiercią, być może spotkaniem z najbardziej skrywanym i subtelnym lękiem.

www.terapioteka.pl/

Śmierć jest jednym z najbardziej uniwersalnych, a jednocześnie najmniej znanych faktów życia ludzkiego. Niechęć do zaakceptowania śmierci to jeden z charakterystycznych rysów współczesnego stosunku do śmierci i umierania w ogóle. Wiele osób obawia się śmierci. Lęk przed nią, to trwoga szczególnego rodzaju- jest to lęk przed cierpieniem, utratą tożsamości społecznej, byciem zapomnianym… Jednak włączając temat śmierci  do naszej codzienności uczymy się, jak pełniej korzystać z życia i cieszyć się tym, co jest nam dane. Proponowany warsztat zaprasza do rozmowy o śmierci, wejścia w perspektywę człowieka znajdującego się u kresu swojego życia.  Zachęca do otwartego dialogu o śmierci jako naturalnej i nieuniknionej części życia każdego z nas. Przekonuje również, że rozmowa o śmierci pomaga na nowo odkryć radość życia. Warsztat adresowany osób, które interesuje problematyka umierania i śmierci, nie będących w żałobie lub w procesie towarzyszenia bliskiej osobie w umieraniu.

https://www.gabinetpsychoterapeuty.pl

Podczas warsztatu będziemy mieli okazję wybrać się w podróż egzystencjalną w głąb siebie. Rozpoczniemy ją od okresu własnego poczęcia, poprzez kluczowe wydarzenia  w życiu, do chwili obecnej.

W naszej podróży przez życie postaramy się wyróżnić ważne momenty, punkty zwrotne, stacje, za którymi bardzo tęsknimy i te, do których wolelibyśmy nie wracać, momenty wykolejenia i nowe tory/ścieżki życia

Wspominając poszczególne etapy własnego życia spróbujemy przyjrzeć się ludziom, którzy nam towarzyszyli oraz naszej relacji z nimi. Spróbujemy odnaleźć też samych siebie w tej podróży.

Będzie to okazja do tego by przyjrzeć się tym, którzy  nam towarzyszyli, wspierali umilali podróż oraz tym którzy byli pasażerami na gapę, pasażerami zakłócającymi, utrudniającymi naszą podróż.

Na koniec spróbujemy  realistycznie zaplanować dalszy przebieg podróży. Opuszczając tych, obok których nie chcemy już siedzieć i zapraszając bądź przesiadając się do tych  z którymi chcielibyśmy dalej podróżować, o ile będzie to możliwe.

www.zbigniewjasina.wixsite.com/coach

Jak zwykle w warsztacie egzystencjalnym, będzie tu chodzić bardziej o wspólne przeżycie kilku ważnych pytań, niż o znalezienie jednoznacznych odpowiedzi. Co dla mnie oznacza kryzys połowy życia? Czy odczuwam go, albo wyobrażam sobie, raczej jako pusty dom (gniazdo) czy puste serce? Jeżeli ta umowna granica, zwana połową życia, symbolizuje zakończenie, zamknięcie jakichś zadań, etapów czy fragmentów biografii – to co to oznacza w przypadku mojego losu? A jakie perspektywy – nadzieje i zadania – otwierają się przede mną, na horyzoncie drugiej połowy życia? I tak dalej. Wyobrażam sobie, że to będzie rodzaj wspólnej kontemplacji nad takimi zagadnieniami jak młodość i starość, czas, przemijanie. I nad mądrością natury, dla której chyba nie ma wątpliwości, że jesień i zima są równie ważne jak wiosna i lato dla odwiecznego rytmu.